| Het Haringvliet werd in 1970 afgesloten met een sluizencomplex. De sluizen vormen niet alleen een effectieve barrière tegen overstromingsgevaar. Landbouw en drinkwatervoorziening hebben er baat bij dat het zoute zeewater niet langer kan binnendringen en dat het Haringvliet van een zout in een zoet milieu veranderde. De sluiting van de sluizen ging uiteraard niet onopgemerkt voorbij aan landschap, flora en fauna. De natuur betaalde een hoge prijs.Eind jaren tachtig overwoog de rijksoverheid om een stapje terug te doen en meer aandacht te geven aan natuurbeheer. Rijkswaterstaat onderzocht welke maatregelen nodig waren om de overgang tussen zout en zoet water minder abrupt te laten verlopen. Mogelijk wordt het Haringvliet weer een getijdengebied.Voor de Zuid-Hollandse en Zeeuwse waterleidingbedrijven heeft dat nogal wat consequenties. Die hebben dan niet langer de beschikking over een zoet Haringvliet. De waterwinners vrezen dat de verzilting niet tot het Haringvliet beperkt blijft en dat deze tot ver in het achterland een bedreiging zal vormen voor de winning van drinkwater. Rijkswaterstaat wil de sluizen in 2002 op een kier zetten om gedurende een reeks van jaren te kunnen onderzoeken welke effecten dat heeft en of de sluizen in 2015 verder kunnen worden opengezet. (Joop Reijngoud 1999) |
|
